812.

Ora et labora. Tylko to mi pozostało. Modlitwa i praca. Nie chcę, aby trzy nadchodzące miesiące stały się sześcioma, ale…

811. sansara w moim wydaniu

Moje dziewięć kocich żyć dobiegło końca, bo nie spadłam na cztery łapy, więc nastało pieskie życie, bo krąg wcieleń trwa. Najlepiej było mi jako umarły (bo nie martwy) omułek, ale moja pusta skorupa wypełniła się poetyckim, bezsensownym cierpieniem, ze strachem powodującym zanik oddechu. Myślałam, że nie można tak żyć, a jednak jestem nienormalna, że pozwalam sobie po raz drugi na powrót (i to nie zabawa w „do trzech razy sztuka”, bo na trzeci raz takiej harówki się nie zgodzę). P. jako jedyna, poza moją rodzicielką, wie, po jak niepewnym gruncie stąpam i jako jedyna ze mną rozmawia, sprawiając, że nie czuję się jak zbity pies. Właśnie, w lipcu, po tym psie, wcielę się w… sama nie wiem w co. Właściwie planuję wtedy wyzwolenie. Tylko czy dotrwam, czy się doczekam, czy pozwoli mi na to świat? Świecie, choć mnie zostawiłeś, ja wrócę i zdziwią się ci, którzy milczą, gdy zapukam do ich drzwi.