698. Koniec roku.

Koniec roku. Życzenia na nowy? Oby nam się chciało żyć, tak jak nam się nie chce.

697. "Moje" kobiety.

Nie było podpalenia, bo A. nie chciała rzucić przez okno zapalniczki, podkreślmy, zapalniczki w pieski. Może faktycznie nie doleciałaby z województwa dolnośląskiego, ale tylko dlatego, że okno do mojego pokoju było zamknięte. (Świeżo wykopany dół przy Twoim oknie do mnie nie przemawiał, ani trochę.^^) Zapalniczka odbiłaby się od szyby, tak myślę, a mi w zimną noc nie chciałoby się opuszczać mieszkania. Muszę też przyznać, że przed drugą nad ranem byłam już senna, więc może faktycznie zamiast pięknego widoku płomieni i przyjemnego ciepła miałabym straż pożarną pod blokiem. Może szkoda, że poszłam spać. Jednak obiecałam D., że będę uważać, ale z drugiej strony A. oznajmiła, że zapałki: „zawierają siarkę, która 1) psuje smak, 2) odkłada się w krwiobiegu i można się zabić”, a przecież tylko to daje ogień w moim domu. Stos zapałek. Ogień, ogień, ogień. Prawie jak przeznaczenie. Jestem sama w mieszkaniu, o czym nie powinnam tutaj pisać. Jak to mówią, chata wolna, tylko nie wiem, gdzie moja impreza. Nawet J. nie chce przybyć, bo marudzi, że lód, więc na piechotę dojdzie za miesiąc. Szkoda, że dzielące kilometry psują całą zabawę.

Chciałam napisać coś o czwartku, to był taki dobry dzień, ale wydaje mi się, że gdy wspomnę o kilku rzeczach, to zaraz dokleją się do nich niepotrzebnie wszystkie złe myśli z czeluści mojego umysłu. Czwartku, byłeś harmonią, którą odczuwam od święta; byłeś dla mnie świętem. Moje dwie „siostry”.

Dzisiaj (jeszcze) piątek. Taemin pod koniec występu podarł sobie spodnie, w kroku, bo choreografia, bo energiczne ruchy, bo były zbyt dopasowane, pomińmy że pstrokate, jak stroje pozostałej czwórki – zwolnić stylistkę(?). Przyznaję się bez bicia, że padłam ze śmiechu. Jednak Lee pozostał profesjonalistą do końca. To była czarna bielizna.

Od kilku dni, po dwóch miesiącach, miałam ochotę napisać opowiadanie. Biegnący, ostre kamienie, krew, dużo krwi i noc i grzech. Gdybym w czwartek nie wróciła do domu przed dwudziestą drugą, może w końcu zaczęłabym pisać, a tak wizje bledną, chęci wygasają, sens zanika. Znów pustka. Nawet recenzja nie chce się dokończyć, a zostało naprawdę niewiele.

(Nie wiem, czy napiszę tu jeszcze w tym roku, więc informuję, że w nowym będę bez internetu – tydzień albo dwa.)

696.

Jestem zmęczona, tak potwornie zmęczona, ale jeden zero dla mnie.

695. Wygłupiasz się.

Mgła i śliski śniego-lód. Nogi są całe.
Pamiętasz, jak zrobiło ci się słabo? Serce niespodziewanie przyspieszyło rytm. Może miałaś atak paniki? Nawet wtedy nie potrafiłaś przestać myśleć. Gdy wychodziłaś z kościoła, musiałaś przecisnąć się przez tłum ludzi. Nie trzeba było nawet przepraszać – zrobili ci przejście, rozstępując się posłusznie na boki. Nawet uśmiechnęłaś się do siebie pod nosem, rejestrując całą sytuację. Było ci głupio, że robisz zamierzanie i przeszkadzasz w modlitwie. Nie lubisz też skupiać na sobie uwagi, a tutaj cała należała do ciebie. Stanęłaś w przedsionku, ale to nie pomogło, więc udałaś się za drzwi (jak wygnana z domu Bożego). Chłodny wiatr uderzył prosto w twoją twarz. Zarejestrowałaś ze zdziwieniem, że na dworze nie jesteś sama. Pozwoliłaś się ochłodzić, a potem nasunęłaś na głowę czapkę, choć i tak wiedziałaś, że na drugi dzień będzie czekał cię karat. Na szczęście obyło się bez bólu zatok. Do końca mszy byłaś bardziej skupiona na modlitwie, stojąc na dworze, niż wewnątrz kościoła. Wracając do domu spotkałaś najmłodszego brata, który szedł z kolegami, a potem ciocię, która podrzuciła was samochodem pod blok.
Przed snem napisałaś dwa smsy z życzeniami urodzinowymi. Są Święta, więc na razie nie możesz wyściskać dwóch dziewczyn, które tak jak Jezus mają swój dzień 25 grudnia. Poza tym nie kupiłaś jeszcze prezentów. Brak czasu, siły(fizycznej) i głowy, by rozejrzeć się za nimi wystarczająco wcześnie, przeszkodziły ci w tym. Dobra, po prostu byłaś nieogarnięta życiowo, zresztą, jak zawsze. One rozumieją i nawet nie chcą słyszeć o żadnych upominkach, ale ty masz na to ochotę, zwłaszcza, gdy masz pieniądze. Nawet jesteś w stanie kupić G. książkę, której sama byś nie przeczytała, a o której ona wspominała nie raz. Za to nie wymyśliłaś prezentu dla M. Ilość przebytych lat znajomości wcale nie ułatwia sprawy, zwłaszcza, gdy masz wrażenie, że nie ma takiego prezentu, którego by od ciebie nie dostała, już nie mówiąc o tym, że obie panny dostają dużo prezentów, a ty nie jesteś pomysłową osobą. Ale dasz radę, jak zawsze, bo warto się dla nich starać, choć i tak ostatnimi czasy wychodzi ci to marnie. Niedobra z ciebie przyjaciółka, niedobry z ciebie człowiek.
Budzisz się z rana, jeśli ranem można nazwać godzinę jedenastą, i odczytujesz odpowiedzi z podziękowaniami za życzenia. Myślisz o tym, jak wiele lat minęło, jak z dziewczynek stałyście się kobietami (no dobra, kto się stał, ten się stał), jak wiele was różni, a mimo to zawsze po długiej nieobecności potraficie rozmawiać ze sobą jak zawsze. (Z zapracowaną M. widziałaś się na początku listopada, a z G. po koniec tego miesiąca.) Życie się zmieniło, one się zmieniłyby, bo nie ty – człowieku stojący w miejscu, ale wasza przyjaźń jest niezmienna. Mimo to masz dziwną myśl, że lepiej byłoby nie być. Czujesz, że nadejdzie taki moment, w którym wszystko popsujesz, bo jesteś małym rozbójnikiem; burzysz i wprowadzasz niepokój złymi myślami. Jesteś niedobra. Czemu wpuszczasz nowych ludzi do swojego życia? Chcesz ich skrzywdzić? Od kiedy lubisz ryzykować?
Ale jest dobrze, popatrz, wczorajsze lęki odeszły w niepamięć, zabrał je miły sen i ten leniwy dzień z lekturą wypożyczonych książek. Nie musisz już przed sobą uciekać. Kirke, jesteś piękna w oczach dziewczyn. No i co z tego? Boisz się komplementów? Wiem, one wszystkie kłamią, a tobie i tak słabo, tak bardzo, że przestajesz jeść. Kirke, ale wszystko zrozumiałaś; nie masz się czym martwić, bo to tylko sen. Jesteś żałosna i dobrze to tym wiesz, ale zobacz, już jest dobrze. Nawet masz ochotę trochę potańczyć i kogoś zaczepić. Nie krępuj się. Wracasz do źródeł, kochanie, czas wymazać dwanaście kar, które cię spotkały. To cudowne uzdrowienie.
Moja mała (brzydka) dziewczynko, dobrze nie mieć pragnień, ale zbierasz na 5 spotkań. Będziesz podróżnikiem, a każda z wycieczek to nadzieja na zarażenie się tropikalną chorobą. To wzywanie, które sobie rzucasz. Albo przetrwasz próbę i wygrasz, albo przegrasz i poddasz się na zawsze.
Ale to później, dużo później. Teraz czas po(p)o(d)glądać Azjatów. Och, i nie bądź już na siebie zła. Uśmiechaj się tak jak teraz. To jesteś ty. I już nie pisz, nic, bo tylko żal.

694. Ile bym dała aby o tym nie myśleć...

Może lepiej było oszukiwać samą siebie. Co mi po prawdzie, gdy nie daje wolności? Pierwszy raz w życiu przestałam udawać, powiedziałam: tak właśnie jest, to jesteś ty, to twoje zmartwienie, nie możesz dłużej grać, nie możesz wmawiać sobie, że wszystko przejdziesz sama, Kirke, pozwól sobie oddychać, pozwól sobie być, daj sobie szansę.
Życie w nieprawdzie było łatwiejsze. Teraz jestem opanowana, ale pod skórą ciągle czuję niepokój, bo nagle pojawiło się to. Nie zamierzam jednak szukać rozmówcy; jeszcze nie teraz. Muszę czekać i obserwować, siebie, swoje reakcje, emocje, otoczenie. Muszę starać się być obiektywna, zdystansowana, nie popadać w panikę. Może po prostu samo przejdzie i dotrze do mnie, że nie mam żadnych podstaw, aby myśleć tak jak myślę. Czarno na białym napisali mi w nie jednej książce naukowej, że nie mam się czym martwić, ale… ale boję się, bo samoanalizy nie zawsze są trafne, choć w moim przypadku do tej pory działały. A może naprawdę nie wiem, co jest już prawdą, a co moją chorą wyobraźnią?

Tak, mamy 24 grudnia, a mi zebrało się na fantastyczne wpisy. Zaraz idę na Pasterkę. Muszę skupić się na wyjściu z domu. Będzie dobrze, prawda? Kiedyś, kurde, musi być. Niech ktoś szczerze powie, że taka nie jestem; że to wszystko, co działo się w przeszłości nie sprawiło, że taka jestem; te wszystkie gesty, słowa, sytuacje, myśli, ucieczki, emocje; nie jestem taka, to nie jest moja przyszłości. Mamo…

693. Rozumiem?

Stwierdziłam, że muszę zmienić adres bloga. Nagle przeszło mi przez myśl, że może ktoś niepożądany z przeszłości będzie miał ochotę tu zajrzeć. Trzeba uniknąć ryzyka, prawda? W wymyślaniu nazw jestem beznadziejna. Ciekawe ile zajmie mi to dni? Chciałabym zmienić też nagłówek. Pesymistyczna wizja świata, którą wyznaję, nie każdego może zachęcać do „wpadania” tutaj. (Właściwie nie wiem, czy jest do czego zachęcać. xD)

Chyba mi trochę głupio, gdy patrzę na wpisy z listopada (a nawet na ten wczorajszy). Nie akceptuję swoich niektórych myśli z wtedy. Mam dziwne wrażenie, że coś mnie wtedy opętało, chyba niepotrzebne emocje. Zbliża się koniec roku (zapowiedziany koniec świata nie nastąpił; najpierw naobiecują, narobią człowiekowi nadziei, a potem nie ma; ugh, nieładnie tak), ale także mój koniec. Nie, nie planuję niczego. Mam na myśli koniec tej Kirke, która miotała się między sprzecznościami. Ciągnęło się to dwanaście miesięcy, a nawet dłużej – tak to bywa, gdy rzeczy, które dawno powinny mieć miejsce (w wieku nastoletnim) nagle wkraczają w dwudziestodwuletnie życie. Teraz wszystko rozumiem, a wraz z oświeceniem nadszedł spokój, powiedzmy. Przynajmniej znalazłam odpowiedź na pytanie „dlaczego”. Uświadomienie sobie całej sytuacji nie zmienia jednak samej sytuacji. Ale nie zamierzam działać. Nie mam wiary we własne życie. Chcę tylko spokoju myśli i całkowitego pozbycia się poczucia winy, którego nie powinnam czuć – teraz rozumiem, że nie.
W ogóle planowałam notkę podsumowującą cały rok, ale teraz nie wiem, czy ma ona sens. Prawda jest taka, że nie muszę utrwalać nigdzie zdarzeń. Odcisnęły się tak mocno w moim umyśle, że nigdy nie zniknął. Minie kilka lat (jeśli dane będzie mi je przeżyć), a ja ciągle będę miała w pamięci rok, który naprzemiennie mnie ożywiał i niszczył; dawał nadzieję, a potem ją odbierał; zaszczepił wiarę w zmiany na lepsze i odebrał wiarę w rzeczy, które były ważne. Mój rok był jak zapis EKG, jednak teraz pozostała tylko prosta linia, która nie oznacza śmierci. To droga do… właśnie, jeszcze nie wiem do czego, ale na pewno przestanę potykać się przy każdym kroku naprzód.

Kirke, teraz czas zająć się czymś pożyteczniejszym niż filozofowanie. Chociaż nie, filozofować powinnaś, zwłaszcza na temat Boga, ktoś musi zaliczyć filozofię Boga; tylko te tragiczne wykłady i twoje marne notatki jakoś nie nastawiają cię pozytywnie. Za to 2/3 recenzji jest. Tak, ale nie masz się czym chwalić, przecież ogólnie się lenisz.

692. You won't find out what's been killing me

Włączasz telewizor i oglądasz po raz pierwszy teledysk, który nie ciekawi cię tak bardzo jak oryginalny głos piosenkarki. Kilka dni później okazuje się, że utwór ma już rok, lecz w polskich mediach grany jest od niedawna. Wcale cię nie dziwi, że tu wiele rzeczy dociera z opóźnieniem. Słuchasz melodii i wyłapujesz słowa: you will never know, I will never show, what I feel what I need from you… Starasz się ich nie odnieść do swojej rzeczywistości, ale masz obsesję, która sprawia, że w piosenkach widzisz własne (marne) życie. Robi ci się słabo, gdy uświadamiasz sobie kogo umieściłeś (znowu) pod słowem „you”. W takich momentach nie możesz nawet patrzeć w lustro – masz wrażenie, że nic do siebie nie pasuje. Wolisz nie pamiętać jak wygląda twoja twarzy, gdy się uśmiechasz, gdy płaczesz, gdy jesteś zły, czy zawiedziony. Wstydzisz się każdego swojego uczucia; może nawet bywają momenty, gdy się sobą brzydzisz. Chyba tak naprawdę siebie nie lubisz. Od lat bez zmian.
Zabawne, że uczucia są dla ciebie oznaką słabości, ale tylko wtedy, gdy ty czujesz. Choć czucie to połowa biedy, mówienie o tym wydaje ci się żenujące. (Przy czym podziwiasz, gdy inni potrafią być otwarci.) Dlatego nie mówisz. Nie lubisz poważnych rozmów o tobie, unikasz ich jak możesz. Nie cierpisz dźwięku swojego głosu. To wszystko takie żałosne. Może dlatego pisanie wychodzi ci lepiej. (I tak twierdzisz, że to też jest pozbawione sensu .) Zastanawiałeś się kiedyś, czy nadejdzie taki moment, w którym zamiast głosu będziesz używał kartki papieru i długopisu?

Poza tym bawisz się dobrze. Słuchasz piosenek, których tytułów nie wymienisz (trochę obciach) i masz ochotę potańczyć, ale jesteś zmęczony i marzy ci się długi (żeby nie było że wieczny) sen, dlatego rezygnujesz z podboju pokojowego parkietu i kołyszesz się na boki, już nie mówiąc o tym, że sobie podśpiewujesz, bo słowa są banalnie proste. Pożyteczniej byłoby wziąć się za kończenie recenzji artykułu, ale jak się okazuje (już któryś raz z kolei), wieczorami nie masz do tego głowy.

Zrobiło się spokojnie, można nawet powiedzieć, że podejrzanie spokojnie. Tylko nie wiem, czemu wolisz pisać tutaj niż popisać z kimś. Przecież chcesz Kirke… Ach, rozumiem, zmęczenie. Energia życiowa się ulatnia. Wolisz zanudzić siebie niż miałabyś innych. Dobry wybór, mała.

691.

Zaczęłam przeglądać archiwum, tak jakoś. Trafiło na marzec 2009. Poniżej wpis (przeredagowany), który zwrócił moją uwagę.

„Ha! Będę idealna w swej hipochondrii. Każdego dnia nowa choroba. Będzie zabawnie. Ale dzisiaj naprawdę nie mogę się zdecydować. Wybór jest stanowczo za duży, stanowczo. Jednak może coś wybiorę z tej długiej listy.
Dość ciekawe zapowiada się Osobowość chwiejna emocjonalnie: typ impulsywny. Popatrzmy na kryteria: tysiące myśli w głowie, wroga postawa, niestabilność emocjonalna, o i jest, chęć wyżycia się na sobie. Kusząca propozycja, jednak muszę się jeszcze zastanowić.
Przejdźmy dalej. Angielska nazwa Obsesive Compulsive Disorder. Brzmi zachęcająco i przyjemnie się wymawia. Co piszą? Uporczywie nawracające myśli oraz przymus wykonania jakiś czynności to podstawowe objawy nerwicy natręctw. Objawy te pojawiają się w natężeniu patologicznym. Najczęstszą jest obsesyjna obawa i konieczność mycia rąk. E tam, rezygnuję. Nie stać mnie na mydło i rachunki za wodę.
Och, mogę przecież pójść na łatwiznę i wybrać zaburzenia odżywiania, ale po tym, co przeczytałam na photoblogu pewnej dziewczyny, w komentarzu od „pana ktosia”, który brzmiał: widzę ze pro-ana zbiera w końcu swoje żniwa i w Lublinie, nie byłabym zbytnio oryginalna. Przereklamowane te zaburzenia odżywiania.
Przeglądam teraz spis chorób na literę „a”. Agorafilia – odczuwanie satysfakcji seksualnej jedynie w miejscach publicznych; algolagnia – zaburzenie seksualne polegające na osiąganiu satysfakcji poprzez zadawanie bólu i cierpienia sobie lub innej osobie. Ta, jeszcze zaburzeń seksualnych mi tu brakowało. Litera „a” odpada.
Na dzisiaj wystarczy tego „dobrego”. Zadowolę się w zupełności wmówieniem sobie, że czerwona herbata powoduje u mnie depresję i wszyscy będą szczęśliwi, nawet moja depresja.”

Nie wiem, jak wy (jeśli jesteście) patrzycie na ten wpis, ale mnie w pewien sposób bawi. Żałuję tylko, że moja autoironia przez lata podupadła (muszę to naprawić), a raczej zmieniła się w czarny humor i nasilone wizje śmierci, jakbym czuła zbliżający się koniec świata, którego nie będzie. Nie zmieniłam się od tamtej pory. Jestem jedynie świadoma tego, że to nie jest i nigdy nie była hipochondria. Z drugiej strony, dla kontrastu, ukrywam przed sobą jeszcze więcej rzeczy niż kiedyś. Im więcej rozumiem, tym rzadziej dzielę się tutaj wynikiem. Hormony przestały buzować, a umiejętność tłumienia w sobie wszystkiego rozwinęła się. Szkoda tylko, że nadal zdarza mi się wybuchać. Szkoda, że to mnie jeszcze nie zniszczyło.
Jednak żeby nie było, iż znowu uderzam w pesymistyczny ton, to tak naprawdę nie jest źle, z niczym. Chyba tylko bawię się w demonstrowanie nie-wiadomo-czego. I nadal jestem zaskoczona, że nagle ułożyło się to, na czym mi zależało [a zależało mi na czymś od wielu lat, na czymś co miało związek tylko ze mną, chciałam czegoś dla siebie (jak mogłaś być taką egoistką, Kirke?!)] i chyba nie potrafię odnaleźć się w tej sytuacji, jeszcze. Głupie, prawda? Ale po mnie nie można się spodziewać niczego innego.

690. "Lilie"

To nie tak, że się wszystkim zachwycam – po prostu potrafię wybrać rzeczy, które mnie zachwycą, a przynajmniej dobrze mi idzie. Wystarczy zapowiedź, abym wiedziała, że to jest to, co muszą ujrzeć moje oczy. Głównie mam tu na myśli książki i filmy.
Po trzech tygodniach oczekiwań (na wolny czas) udało mi się obejrzeć film „Lilie” (1996 rok, reż. John Greyson). Akcja toczy się w więzieniu, gdzie przybywa biskup, aby udzielić spowiedzi koledze sprzed lat, lecz zamiast tego zostaje zmuszony do obejrzenia sztuki teatralnej wystawionej przez więźniów – wszystkie role grają mężczyźni, także żeńskie. Film zbudowany jest na retrospekcji, gdzie sztuka miesza się z obrazami z przeszłości. W historię zaplątanych mamy: zakochanych w przyjaciół: Siomna i Vaillier’a, chorobliwie zazdrosnego o Simona kolegę (przyszłego biskupa), kobietę przybyłą balonem z Francji i porzuconą przez męża matkę Vallier’a.
Do mocnych stron filmu należy oryginalny sposób ukazania historii i zaskakująca akacja. Do tego jest barwny, klimatyczny, z dobrą (dobrze dobraną) muzyką, i co najważniejsze, z ciekawym zakończeniem. Oprócz tematyki homoseksualnej ukazuje również następstwo naszych czynów i ich konsekwencje, które miały wpływ na przyszłe życie innych.
Jestem zachwycona, równocześnie żałując, że seans mam już za sobą. Dawno nie czułam tego dziwnego ścisku w żołądku podczas oglądania. Ostatnio podobne emocje wzbudził we mnie film, który oglądałam jeszcze przed tegorocznymi wakacjami, a mianowicie „North Sea Texas”, a jeszcze wcześniej „No regret” (Huhwihaji anha) i „You’ll be mine” (Je te mangerais). Gwałtowne uczucia targające bohaterami i życiowe komplikacje są tym, czego zawsze szukam, oczywiście poza ciekawą historią. Mam nadzieję, że niedługo natrafię na coś równie fascynującego. Potrzebuję filmów, którymi będę mogła żyć. Jak najdalej od siebie.

689. Mróz.

„Podobno śmierć przez zamarznięcie jest przyjemna, to jakby się po prostu zasypiało – dobra śmieć dla tchórza, bez bólu. Kiedy byłem mały uwielbiałem fantazjować o śmierci. Chyba nawet częściej niż o miłości."

„Mróz jest dobry. Otworzę się na niego, wezmę ten mróz w siebie. Kiedy byłem małym chłopcem, chciałem być człowiekiem z lodu. Z lodu, a nie z tych krwawych, cuchnących glutów, z których nas Pan Bóg ulepił. Nie wiem, dlaczego tak nas potraktował. Powinien był wyrzeźbić w krysztale. Chciałbym być z kryształu, czystego, twardego, kruszącego się pod cisem wroga na roziskrzony proch. Taki się niedługo stanę. Człowiek z lodu.”
(Oba cytaty pochodzą z książki: Ciało obce, R. Ziemkiewicza)

Zabawne jak niektóre książki wpisują się w naszą teraźniejszość. Jest biało, a termometr pokazuje minusową temperaturę. Gdyby nie moja awersja do zimy, może inspiracją stałyby się owe fragmenty. Gdyby nie radość z przeczytania dobrej książki i wyczekiwanego od dwóch tygodni weekendu, może wszystko wyglądałoby inaczej. Może marzyłabym o błyszczących kryształkach, choć nie potrafiłabym być jednym z nich. Nasze życie to nieustanne podejmowanie decyzji. Nie wiem, które ostatnie czyny były dobre, a które złe, za to wiem, że nic nie robienie też jest decyzją i obecnie chyba tylko na taką mnie stać. Mimo to porozmawiajmy…

688.

Podobno chodzę do gimnazjum. Siedem lat mniej niż w dowodzie. Kto by się spodziewał takiego zaskakującego wyznania – na pewno nie ja.
Włosy o połowę krótsze. Tak jest dobrze.
Schudłam. Wpieprzenie cukierków o nocnej porze na pewno się do tego nie przyczyniło. Czyżby po raz drugi w życiu moje rozchwianie emocjonalne dało o sobie znać w postaci innej niż łzy? Podoba mi się to.
Nadal kłamię, że mi nie zależy.

687. Zakazane myśli o was.

Nic już nie wiem poza tym, że powinnam się uczyć, a tego nie robię. Czyżbym wkroczyła na kolejny stopień obojętności odnośnie do własnego życia? Ale powrócił spokój, którego nie potrafiłam odzyskać od połowy lipca. Nawet czwarty sen mnie już nie ruszył. Ani to, że wysłałam dwie wiadomości, a żadna z nich nie doszła do odbiorców najprawdopodobniej z powodu słabo działającego wi-fi w tamtych dniach. (Nie zamierzam pisać od nowa; nie chce mi się myśleć.) Jestem dobra w przewidywaniu przeszłości? Czy właśnie nastał moment, w którym emocje opadają i pozostaje tylko pustka? Nie powinniśmy istnieć; nie powinniście wiedzieć o moim istnieniu. Jestem kłamstwem; prawda o mnie jest złem. Nigdy nie pozwoliłam sobie czuć tego, co wybijało moje serce, a ono cierpiało, pragnąc śmierci. Taka jestem. No i co z tego? Właśnie, co z tego? Tylko, że przy was nie potrafię taka być. Łzy nie są nikomu potrzebne do szczęścia. Uśmiecham się. Nikt mnie nie uratuje, bo tu nie ma czego ratować. Gdy umierałam z głodu wszystko było w porządku. Gdy nie wiem, co robić, wszystko jest w porządku. Chciałbym chcieć; chciałabym mieć odwagę jak szaleńcy; chciałabym was w moim życiu, ale jednocześnie chcę, byście odeszli zanim to wszystko zboczy na nieodpowiedni tor. Nie chcę, żebyś mnie znienawidzili lub lubili na siłę. Mam nadzieję, że jutro w końcu odwiedzi mnie zapominalski fryzjer. Bycie dziewczyną z długimi włosami mnie nie bawi. Powinnam urodzić się kimś innym, albo najlepiej się nie urodzić. Kiedyś zrozumiecie, tak jak ja zrozumiałam. Ale najpierw przyjdzie piątkowe popołudnie i znowu będzie dobrze. Wezmę głęboki oddech i znów będzie dobrze. Nawet już przestałam myśleć o tym, że byłam taka tylko przy Tobie, choć mnie nie widziałaś… Jak mogłaś widzieć, skoro przez szklany ekran nic nie widać? Cholernie się bałam. Ale to już za mną. Kirke prześladowca już nie istnieje. Jestem spokojna. Tylko ten tydzień. Mógłby być już piątkowy wieczór, bo nie chce mi się przeżywać najbliższych dni. Metodologia badań kulturoznawczych mnie nudzi.

p.s. Tęsknię. Porozmawiamy jeszcze kiedyś, prawda?

685. ...ty głupi, zasrany Werterze.

„Tak – powiedział do siebie. – A teraz? Jak teraz? Czy znowu się czujesz oszukany? Tak jak ja? Tak jak wielu? Masz teraz ciszę i spokój, czy znowu się czujesz oszukany przez życie? Może ty, kiedy zamykałeś oczy, wiedziałeś już, dlaczego tak się stało? Dlaczego tak mało miałem wiary, nadziei, wytrwałości, sumienia? Może nadszedł taki moment, kiedy zrozumiałeś wszystko? Dlaczego splajtowałem? Dlaczego stałem się niczym, dlaczego nie miałem siły doczekać lepszych dni? Dlaczego odszedłem od wszystkich i wszyscy odeszli ode mnie? Dlaczego żyję bez wiary i bez miłości? Kiedy będę miał siłę zrobić to, co ty uczyniłeś? Ty głupie, podłe ścierwo. Gdybyś wiedział, jak ci zazdroszczę. Jak chciałbym zamienić się w tej chwili z tobą na miejsca. Jak bardzo bym chciał, abyś obudził się jutro, przeczytał gazetę i poszedł do pracy, i słuchał wszystkich ludzkich narzekań, i abyś nie miał pragnień ani miłości, abyś nie pragnął niczego poza tym, aby dzień się już skończył, i abyś mógł zasnąć, nie czuć, nie myśleć, nie wspominać tego, co było dawniej, nie dręczyć się wszystkim, nie myśleć o sumieniu, o tym, czego miałeś dokonać, i o tym, że niczego nie dokonałeś, i o tym, że niczego już pewnie nie dokonasz, bo jesteś wypruty, zmęczony, cholernie zmęczony, że chciałbyś być tak jak dawniej, że chciałbyś w coś uwierzyć, jeszcze raz w coś uwierzyć, i żebyś sobie zdawał z tego jasno sprawę, że jesteś świnia, że jesteś skończony, że nie masz nikomu niczego do dania, bo miałeś zbyt mało wiary i siły. Czy znów się czujesz oszukany? Od tego wszystkiego zbawiła cię twoja namiętna, niedobra miłość, ty głupi, zasrany Werterze. Czy nie zdajesz sobie z tego sprawy? Czy myślisz, że powiem komuś, że zabiłeś się właśnie dlatego? Zbyt cię lubiłem, mój stary. Tu jest małe, małe miasto. A my, ludzie, zbyt mało rozumiemy się jeszcze między sobą. Czy chcesz, żeby teraz zaczęli szperać i grzebać się w twoim życiu? Plotkować. Szydzić. Domyślać się. To ci niepotrzebne, mój drogi. To ci zupełnie niepotrzebne…”

– Marek Hłasko, Namiętności

684. Zakaznae sny.

To był sen o tobie. Jeden z tych snów, które po przebudzenia tkwią w głowie cały dzień, siejąc niepokój. Jeden z tych snów, którego znaczenia nie chcesz odkryć. Jeden z tych snów, o których mówienie wydaje się czymś wstydliwym. Jak dobrze, że nie widziałam w nim twojej twarzy; potem bałabym się spojrzeć ci w oczy, choć przecież i tak nigdy się nie spotkamy, choć obiecałaś.

Muszę się uwolnić. Jeszcze nie wiem od czego, ale muszę. Nie chcę tych snów, to nie jestem ja.

682. Leczeni nieuzrowieni.

Jesteś jednocześnie leczonym i leczącym, rozmawiasz ze sobą, pocieszasz się, tłumaczysz, szukasz rozwiązania. Gdy chcesz podzielić się wynikami badań, nie robisz tego, ponieważ dni płyną zbyt szybko, aby codziennie sporządzać zapiski.

Nerwica! – zaśmiałam się szyderczo. – Jeżeli nerwica ma polegać na tym, że człowiek pragnie dwóch, zupełnie sprzecznych ze sobą rzeczy na raz, to owszem, w takim razie jestem wariatką! Wiem, że przez całe życie będę się miotała pomiędzy różnymi, wykluczającymi się nawzajem pragnieniami. (Sylvia Plath, Szklany klosz)

Jesteś lekarzem samego siebie. Odkryłeś, że należy zniszczyć wszystkie pragnienia, aby nastał spokój, więc to robisz. Niestrudzenie trwasz w tym postanowieniu. Rezygnujesz, co nie znaczy, że się poddajesz. Boli mniej, jest ciszej, nawet spokojniej. Dni ograniczają się do podstawowych potrzeb. Sen i jedzenie; zupełnie przypadkowo w niewielkich dawkach. Trochę ulubionej muzyki, trochę ulubionych zdjęć. Jest dobrze, wszystko jest w porządku, tak właśnie myślisz. Zadajesz pytania przypadkowym osobom; odpowiadają, że nie musisz się martwić, więc wierzysz, że jesteś normalny, przecież zawsze byłeś.

Nie zależy ci, czujesz, że już nie, jednak jedno przypadkowe zdanie wytrąca cię z równowagi, sprawia, że jest ci przykro. Nie rozumiesz, czemu wszystko, co dotyczy tej jednej osoby sprawia ci przykrość. Lubisz ją, a wrażenie, że bez podobnej wzajemności, nie potrafi cię opuścić.

Znowu coś jest nie tak. Pragniesz dwóch sprzecznych rzeczy. Chcesz, aby była, chcesz, aby zniknęła. Co zrobisz, doktorku?

683. Postanawiam się poprawić (proszę o pokutę i rozgrzeszenie).

Ty jesteś tak zwana mądra kobieta, o ile takie istnieją. To znaczy najbardziej nieszczęśliwa. Dlatego, że jesteś mądra. Że wszystko rozumiesz, że wszystko wybaczasz, że wszystko potrafisz mądrze ustawić. Za mądrość płaci się cierpieniem, Krystyno. Biedne nieszczęśliwe, mądre kobiety. Żal mi was, bo prawie zawsze giniecie przez głupców. (Marek Hłasko)

Mi też żal. Chyba siebie. Wolałabym usłyszeć krótkie „spierdalaj” i byłoby po sprawie, niż zastanawiać się czemu milczycie. Najpierw wchodzicie w moje życie, pozwalacie mi wejść w swoje, a potem zostawiacie, nie podając przyczyn. Mam dość, przede wszystkim tego, że mi nadal zależy. Jest mi przykro, że odwracacie się, jakbym była trędowata. Jestem, prawda? Moje milczenie nie oznacza chęci zerwania kontaktu, moje milczenie oznacza bezradność.

Mam nowy sweter w duże kwiaty, chryzantemy. Mój „sweterek śmierci”. Kocham go. 

Przykro mi. Mam dość płakania nad waszym życiem. Czas zacząć płakać nas swoim, już czas. Nie jestem osobą naprawiającą rodzinne błędy. Moja rodzinna popełniła wystarczająco dużo swoich.

Czasami chciałabym być kimś innym. Czasami chciałabym być wredną, zimną suką dlatego że może wtedy nic bym nie czuła. Na niczym by mi nie zależało, do niczego bym się nie przywiązała, za niczym bym nie tęskniła. (autor nieznany, przynajmniej mi)

Należy zamknąć się w sobie, od nowa. Jeszcze bardziej i jeszcze skuteczniej. Po co mi to było? Ta zabawa w normalność?

Wiem, to nie jest wesołe miejsce. Nigdy takie nie było i pewnie nie będzie. Jedyne miejsce, gdzie mogę być szczera przed sobą; jedynie miejsce, gdzie mogę „mówić” bez poczucia winy. Nie odbierajcie mi tego; pozwólcie wycieknąć negatywnym emocjom.
Tak mi wstyd. Przepraszam. Jutro się poprawię.

681. "Pierwsze wyjście z morku"

„Pierwsze wyjście z mroku” było szalonym pomysłem, więc żyłam w szaleństwie. Powrót do źródła, do sytuacji sprzed, wydaje się sensowny. Wyeliminowanie sprzeczności jest moim celem. Potrzebuję nabrać dystansu do wielu sytuacji. I czerwona herbata pita wieczorami odzyska dawny smak.

I ty młodego takich rzeczy uczysz? Po co? Serce? Żeby go ludzie zdeptali? Dobroci go uczysz, rzewności? W ten sposób w życiu jeszcze nikt nie zwyciężył. Cóż komu po dobrym człowieku? Nikt nie będzie go pytał o serce, każdy powie, że po prostu nieżyciowy, głupi…

(Marek Hłasko)

680. Spotkanie w kamienicy.

Moja przyjaciółka studiuje zaocznie pielęgniarstwo. Od poniedziałku do piątku pracuje w szpitalu. Dzisiaj po raz pierwszy obejrzałam jej nowe miejsce zamieszkania – stancję w starej kamienicy z drewnianymi schodami, gdzie mieszka wraz z trójką współlokatorów.

Kamienica. Uwielbiam takie miejsca. Może nie ma ozdobionej ornamentami fasady(styl secesyjny byłby marzeniem), ale za to wnętrze, dla innych zupełnie nie do przyjęcia, mnie zauroczyło. Wejście na klatkę, zapach drewna i przeszłości oraz widok schodów z wyrzeźbionymi kwiatowymi motywami sprawił, że znowu zapragnęłam zamieszkać w takim budynku, być może dla niektórych za starym, nieprzyjemnym i niebezpiecznym, ale dla mnie klimatycznym, przytulnym i tajemniczym. Układ mieszkania zaskakujący, trochę pokręcony i mający w sobie coś zabawnego. Wysokie prawie do sufitu drzwi w każdym z pomieszczeń, a do tego widok z okna na ulice miasta. Teraz troszeczkę cierpię siedząc w swoim pokoju i wspominając wspólny obiad, a potem posiedzenie w głębokich fotelach przy aromatycznej herbacie, bo mieszkam w szarym, smutnym bloku. Do tego mojej miejscowości miastem nazwać nie można, chociaż, i na szczęście, totalną wsią też nie.

Może kiedyś uda mi się znaleźć swoją metropolię tętniącą życiem za dnia. Może będę tam mieszkać w cichej kamienicy, gdzie nocami budzą się marzenia, gdy patrzy się przez okno na kolorowe, migające światła ulic.

Napisała do mnie przyjaciółka, jakby przez dzielące nas kilometry odczytała wiadomość skrytą w moich myślach. Odwiedziłam ją w starej kamienicy i śmiałam się przez łzy.

Przyszłam do ciebie w nadziei, że mnie wyleczysz.

Jesteś moim lekarzem, moim zbawcą, wszechmocnym sędzią,
mym kapłanem, mym bogiem, chirurgiem mej duszy.

Ty mnie nawracasz na normalność.
(Sarah Kane, 4:48 Psychosis)

679. "Jim w lustrze"

Jedni ciągnął w górę, drudzy ciągnął w dół. Rozerwą mnie, prawda? Już niedługo.

Tyle wymieszanych emocji. Czasem chcę, abyście wiedzieli, że mi zależy, jednak boję się, że gdy otworzę usta znikniecie, lub gorzej, będziecie trwać przy mnie z myślą, że „zakochanych” kalek się nie opuszcza.

Chcę udawać, że mi nie zależy.
Nie zależy mi.
Sama nie wiem.
Nie chcę o tym myśleć.
Jutro będę się śmiać z każdej dzisiejszej myśli.

Byłam w bibliotece. „Jim w lustrze”. Zerkam na okładkę. Ukazuje profil twarzy młodego chłopaka. Znów przesadnie się zachwycam.

Czytam pierwsze zdania, które brzmią następująco:

Kiedy byłem mały, nigdy się nie bałem. Przynajmniej nie mogę sobie tego przypomnieć. Nie mogę sobie przypomnieć, abym kochał jakichkolwiek ludzi czy rzeczy. Prawdopodobnie lęk pojawił się wtedy, kiedy byłem już starszy i zacząłem kochać wszystko, co możliwe. Może dopiero wtedy zauważyłem, jak bardzo się bałem.
Oczywiście bałem się strasznie, że stracę swoich rodziców, ale dziwnym sposobem o wiele bardziej bałem się tego, że stracę sam siebie. Z pewnością bardzo by bolało stracenie samego siebie, a bóle byłby pewnie jeszcze większe, niż od ukąszenia żmij, przed którymi mama często mnie ostrzegała…

Już wiem, że zacznę żyć życiem głównego bohatera. Tego potrzebuję. Będzie cudownie, choć wraz z ostatnim zdaniem nadejdzie smutek. Czy było wam kiedyś żal, że każde zdanie przybliża do końca? Czy kiedyś żałowaliście, że czytacie za szybko, choć nie potraficie inaczej?

678. "Cries in vain"

Zabawne, jak żałosne są niektóre sytuacje.
Goście w domu; nadal nie wiesz, czemu twoja aspołeczna rodzina zgodziła się na wieczorne posiedzenie przy alkoholu, jakby kupno samochodu, na którego naprawdę was nie stać, bo kilka innych rzeczy rozpada się w mieszkaniu, nagle stało się ważnym i wartym takiego zamieszenia wydarzeniem. Próbujesz ukryć się przed tym hałasem; twoja niedziela nie należała to przyjemnych dni, była wypełniona niepokojem i złymi myślami. Była brutalna i pokaleczyła ci serce, które, niestety, nadal masz, choć wypierasz się jego istnienia.
Nie rozumiesz, jak można wydawać pieniądze na alkohol, przez którego stacza się tak wielu ludzi, w tym twój ojciec, w którego istnienie momentami wątpisz, bo widujesz go raz na rok, gdy zjawia się, sam pewnie do końca nie wiedząc po co.
Jesteś w łazience, w której utknąłeś, a każdy ruch jest zły. Zrezygnowany, siadasz na podłodze. Śmiechy dobiegające z pokoju docierają swoim głośnym dźwiękiem do twoich zbolałych myśli. Czujesz się winny, że nie potrafisz wpasować się w sielankową atmosferę. Z twojego gardła w tej chwili potrafi wydobyć się jedynie żałosny szloch.
Dom, w którym mieszkasz, wypełnili radośni ludzie; ten moment to dla nich odskocznia od często ciężkiego życia, więc czujesz się winny, jako domownik, że ich unikasz, choć powinieneś zasiąść przy wspólnym stole. Czujesz się winny, ale nie potrafisz do nich wyjść, bo to, co robią, wydaje się nie na miejscu. Picie w ten niedzielny wieczór, gdy bliska ci osoba niszczy sobie życie, jest nieodpowiednie. Dołączenie do nich byłoby godzeniem się na zło świata. Gdybyś był przy stole, nie wiesz, czy miałbyś wystarczająco dużo siły, aby powstrzymać łzy, które teraz, gdy chronią cię drzwi łazienki, mogą swobodnie płynąc. Pocieszasz się myślą, że wybrałeś dobrze. Należy oszczędzić gościom śmiesznego widoku zapłakanej twarzy i uniknąć sytuacji, w której miła atmosfera mogłaby się popsuć.
Siedzisz na podłodze, na chwilę obecną pozostaje ci tylko to. Jesteś w środku świata. Rzeczywistość kręci się w koło ciebie, dźwięki wariują, a myśli przygniatają.
Zabawne, jak żałosne potrafią być niekryte sytuację, bo ty jesteś żałosny.

Lord you know I’ve cried a thousand tears tonight,
But nothing seems to quench the thirst you keep on craving,
But now I need an answer to my prayers and you’re not there.
So why I think you listen, listen.

Rano, zaraz po otworzeniu oczu mimowolnie płaczesz, bo to silniejsze od ciebie. Przypominasz sobie, że na dobranoc usłyszałeś, abyś już więcej nie ronił łez i robi ci się jeszcze bardziej głupio, że nie możesz przestać. Nie wiesz, czy płaczesz z powodu niedzieli, czy z powodu tego, że przed snem odbyłeś dwie rozmowy, które pokazały ci jak bardzo się myliłeś. Przypominasz sobie dzień, w którym wkroczyłeś do świata, gdzie pod nickami kryją się ludzie. Pamiętasz, jak zadziwiająco zaczęło układać się życie; zbyt dobrze, aby wierzyć, że to prawda. Teraz wiesz, że znów oszukałeś samego siebie.
Pamiętasz panikę, gdy osoby, które polubiłeś, choć ich nie znałeś – i to też jest błędem, który stale popełniasz – nagle zaczęły z tobą rozmawiać. Pamiętasz reakcję, gdy nadeszła pierwsza niespodziewana wiadomość i strach, że to dzieje się za szybko, nie tak, a najlepiej, żeby w ogóle zniknęło, bo jesteś osobą aspołeczną, zamkniętą w sobie i zdystansowaną. Wiedziałeś, że nadejdzie moment, w który czar pryśnie, ale mimo to nie zrezygnowałeś. Nie opuszczała cię myśl, że jesteś głupcem, angażując się w coś, co dla innych jest mniej ważne. Przeklinałeś siebie za dziecinne emocje i drżenie ciała. Wiedziałeś, że to tylko zabawa; przecież wszyscy się bawili, ale ty w pewnym momencie stałeś się zbyt poważny, choć do końca wmawiałeś sobie, że chcesz się tylko bawić.
Osoby takie jak ty, z taką przeszłością jak twoja i z niepewnością wpisaną w życie, potrzebują potwierdzenia. Chcą wiedzieć, co jest prawdą, a co wymysłem wyobraźni, która rozwinęła się wraz z tym, gdy nawiązał się dialog. Wcześniej istniała tylko cisza, a przejście z jednej skrajności w drugą stało się zadziwiające, więc chciałeś wiedzieć, czemu dzieje się tak, a nie inaczej. Ludzie rozbudzili w tobie pragnienia i chęć do życia. Zacząłeś się bać. Nie radzenie sobie z pozytywnymi rzeczami stało się śmieszne, ale taki właśnie jesteś, śmieszny w swej nieumiejętności oddychania.
W niedzielny wieczór, gdy wszystko sypie się za jednym zamachem, kusi cię, by zacząć kolejną rozmowę. Wiesz, że lepiej milczeć, ale nie potrafisz się powstrzymać. Chcesz po prostu porozmawiać. Niestety, tematy zawsze schodzą na zły tor. Dzień wcześniej pomyślałeś, że trzeba pozwolić się temu rozpaść. Gdzie nie spojrzysz, ulatania się dobro, jakby twój wzrok był niszczycielski. Mimo to patrzysz i czekasz.
Rozmawiacie, ta nieszczęsna niedziela i daremne płacze odchodzą na chwilę na bok, uspokoiłeś się, lecz nagle jedno zdanie sprawia, że świat staje w miejscu i w tym momencie wiesz, że wszystko, co namalował twój umysł było słodkim kłamstwem. Wiedziałeś o tym, czułeś to pod skórą, ale wolałeś nie wiedzieć tego na pewno; wolałeś mówić: może jednak to nie prawda; może zależy im tak samo. Jest ci przykro; ale takie sytuacje zawsze wlewają jakiś nieokreślony smutek w twoją duszę. W takim momencie myślisz, że trzymanie się z dala od życia było dobrym rozwiązaniem i walisz głową w ścianę, że znów dałeś się namówić, by wyjść z cienia śmierci. Jest już za późno, by zapomnieć o kimś, kto nie jest tylko nickiem, więc masz ciągle nadzieję, że nie pozostajesz obojętny. Tak naprawdę chcesz, żeby pozwolili się lubić.
Nie masz nikomu za złe, że stało się tak, a nie inaczej, bo jedynym winnym jesteś ty i twoja choroba, która powraca z biegiem lat. Nie smuć się, mówisz do siebie, to nie twoja wina, że nikt nie nauczył cię jak żyć.

Jest ona, lubi cię tak samo, i ona, obiecała, że będzie lubić. Nie smuć się już.

Piszesz notkę. Wraz z każdym zdaniem jest lepiej, spokojniej. Bierzesz głęboki oddech. Postanawiasz, że znów zaczniesz się bawić.

Has nobody told you when you look away,
The stories they told you still run through your veins.

677.

Proszę, nie krępujcie się. Zniszczcie mnie za to, że was pokochałam.

676.

Zmuszona do zmian, odeszłam stąd, wybierając inne miejsce, gdzie czułam się obco bez przeszłości. Myślałam, że problemy techniczne były nie do pokonania, lecz onet.pl się nawrócił i naprawił błąd, więc oto jestem. Po pięciu miesiącach wygania, gdzie powstawały wpisy, których nikt nie potrafił poprawnie zinterpretować(spróbuj znaleźć ukryty sens w bezsensownych zdaniach, a nadam ci tytuł mistrza czytającego w mojej duszy), powróciłam do źródła, a nawet można rzec, że do miejsca moich narodzin. Jak dobrze znowu być w domu. Bez wszystkich wpisów nie byłam sobą. Przeszłość mnie określa. Nie chcę jej zostawiać, choć na różnych poziomach jest już zamknięta. Zapoznaj się z kilkoma faktami, a dowiesz się, czemu jestem taka, a nie inna. Lub jakie brednie wypisywałam, będąc nastolatką. Padam ze śmiechu przy niektórych wpisach.

Problemem, nawet dużym, jest to, że nigdy nie piszę wprost. Tak trudno szukać powiązań. Przepraszam, że utrudniam. Czasem się boję, wiedząc, że czytacie, więc muszę plątać. Nie chcę ranić; nie chcę zostać przeklętą. Bywa, że piszę o was, gdy wspominam o pogodzie.

Wiecie, gdybym w akcie desperacji nie wykasowała wszystkich wpisów z 2006 i 2007 roku, można by dowiedzieć się jeszcze więcej. Tak myślę, choć jak przez mgłę pamiętam krew, pot i łzy. Ostatnio stwierdziłam, że chciałabym móc znów przeczytać zapis tamtych dni i przypomnieć sobie apogeum. To był przełomowy moment. Rozstanie i zamknięcie ran. Moja przeszłość nie jest już ciągnącym się złem. Wsiąknęła w komórki ciała. Sieje niepokój, gdy zostaje rozbudzona, ale nie boli.

Za to dzisiaj pojawiają się palące uczucia i emocje umieszczone w słowach, które wraz z opublikowanie wygasają. Moje wpisy to przemyślenia nie warte dźwięku głosu, który mógłby dotrzeć do innych. To zapis myśli, które muszą uwolnić się z głowy, by umrzeć śmiercią naturalną. To nieudana próba przekazania wam stanu mej duszy. Czasem lubię, gdy czytacie, a potem milczycie; jesteście, ale jakby was nie było, oddycham z ulgą. Czasem mi przykro, że jesteście obojętni. Musicie wiedzieć, że nie tylko wam wolno płakać przed snem.

 ~

Trzy minione wieczory spędziłam bez długiego posiedzenia przed komputerem. Walka z bólem brzucha i głowy, bezsennością w nocy i sennością w dzień po przespanych 5 godzinach oraz próby nauki do kolokwium odebrały mi czas przeznaczony na rozrywkę, za to po brzegi wypełniły ciało zmęczeniem. Czwarty wieczór okazał się brakiem łączności z internetem. To nie był odwyk, to narobienie sobie zaległości.

Numer wpisu nie jest bezpodstawny. Jest on sumą wszystkich wpisów powstałych w ciągu 5 lat (nie wliczając utraconego 2006 i 2007 roku). Wyszło niewiele.

Tyle jeśli chodzi o wstęp. Ogarnę się, ogarnę bloga i znów zacznę pisać o książkach, filmach i innych przyjemnych rzeczach. (Yhm. Też nie do końca w to wierzę. xD)

Nie lubię kaktusów – powiedziała do pani Żanci, gdy już zasiadły przy stole. Ale pani Żancia lubiła kaktusy. Nigdy nie wiadomo, gdzie im wyrośnie liść i jak będzie wyglądał ani kiedy któremu przyjdzie do głowy zakwitnąć. Zawsze można po nich oczekiwać jakiejś niespodzianki.

– Ja je lubię. To są jakby urodzone kaleki między roślinami – odezwał się Karol.

(Zofia Nałkowska, Granica)

Onet się nawrócił. Niedługo zrobię tu porządek i wrócę.

686. Gdy rozum śpi wydaje mi się, że...

Cudowne zmęczenie hamujące myśli. Spokój. Puszysty smutek otula kości, gdy gryzę język, którym nigdy do niej nie przemówię[1]. Wszystkie wyglądacie wspaniale w nocnych ciemnościach, gdy zasypia rozum. Nigdy nie opowiem o demonach, które krążą nade mną.

Za dwa dni wyjazd do Warszawy, nasz drugi (i nie ostatni) wspólny pobyt poza uczelnią. Za trzy dni obcinam włosy, łamiąc swoją obietnicę po raz drugi. Nie jest mi przykro. Uwalniam się z więzów, którymi sama się spętałam. Za cztery dni realizacja projektu, przyjadą do mnie i będziemy udawać speców od filmu. Muszę przygotować swoje życie i pokój. Za dwa tygodnie się wyśpię, bo trzydzieści stron nudnego tekstu do opracowania czeka.

 ____

[1] S.Kane, 4:48 Psychosis

534.

Nowy Rok zaczęłam od fangirlingu i będę w nim trwać przez najbliższe 365 dni. Niedługo dojdę do wniosku, że tylko to najlepiej wychodzi mi w życiu.