Za każdym razem, gdy chcę poruszyć temat związany z
koreańskim przemysłem muzycznym, niezależnie czy w formie pisemnej czy ustnej,
natrafiam na przeszkodę. Bo niby jak mam przekazać osobom nieinteresującym się
choć trochę koreańskim popem te wszystkie informacje, które bez znajomości
podstawowych faktów, wydadzą się mi dziwne? Nie chodzi tutaj o samą muzykę, ale
o funkcjonowanie zespołów na koreańskim rynku muzycznym, czyli rynku, który
określa konkretna kultura. Już relacja na linii idol-fani jest zaplątana w różnego
rodzaju „zasady”, a sam idol, w przeciwieństwie do „kolegów” z amerykańskich
stacji muzycznych, ma być dobrze wychowany, co wiąże się nie tylko z kulturą osobistą,
ale przede wszystkim z przekonaniem, że idol jest reprezentantem społeczeństwa/kraju.
Bywa, że skandal równa się ostracyzmowi i końcowi kariery. Za wszelkiego rodzaju
drobniejsze wpadki należy oficjalnie przeprosić, nawet gdy nie jest się do
końca winnym. Gdy lud uzna, że coś zrobiło się źle, należy odpokutować.
Powstają przez to i absurdalne sytuacje, ale to nie czas, aby rozpisywać się na
ten temat, bo mój wpis zmierza w całkiem innym kierunku. Niezależnie od tego,
czyim jest się fanem, możliwość udziału w koncertach dotyczy każdego. To wydarzenie
wywołuje w fanach mnóstwo emocji, niezależnie od tego, czy jest to pierwsza czy
dziesiąte tego typu impreza w ich życiu. Oczywiście istnieje też mostów innych
okazji, aby zobaczyć swojego idola. Sprzyja temu intensywność promocji podczas
wydawania kolejnych singli czy płyt (momentami mam wrażenie, że tak dużej
ilości „comebacków” w ciągu roku nie ma nigdzie indziej, co nie zawsze
przekłada się na jakość utworów) oraz napięty grafik wypełniony po brzegi
sesjami, wywiadami, występami czy audycjami w radiach. Dużą rolę odgrywają też „fanmeetingi”
z podpisywaniem płyt i krótkimi rozmowami. Szanse na spotkanie z zespołem są
ogromne, a gdy należy się do oficjalnego fanklubu, a do tego mieszka się w
Korei Południowej, można liczyć na uczestnictwo jako widownia podczas nagrań
różnego typu programów. Wydaje mi się, że prędzej można natknąć się na
popularny zespół właśnie podczas wyznaczonych spotkań, niż w biały dzień
podczas zwyczajnego spaceru ulicami miasta. Pewnie w jakiś sposób wiąże się to
z obawą przed „szalonymi fankami”, ale tak naprawdę tamtejsi idole nie mają czasu
na spacery, gdyż większość czasu spędzają w budynkach, wykonując swoje
obowiązki lub w samochodach typu van, przemieszczając się z budynku do budynku.
Swojego idola można oczywiście „spotkać” też na ekranie telewizora. Obecność zespołu
podnosi oglądalność, więc idole pojawiają się wszędzie. Podczas gdy w Polsce udział
piosenkarza w reklamie, czy w skład jury programu podchodzi pod sprzedanie się,
w Korei Południowej nie ma w tym nic podejrzanego. Wytwórnia organizuje grafik,
więc pracę trzeba wykonać.
To wszystko, o czym napisałam powyżej, sprawia, że
przywiązanie do idola staje się większe, choć niekoniecznie bardziej obsesyjne.
Właśnie, przypomniało mi się, że ważny w tym wszystkim jest jeszcze pewien
fakt. Otóż większość wykonawców w Korei Południowej debiutuje w młodym wieku, a
wybrany przez nas idol często jest naszym rówieśnikiem, więc to na pewno skraca
dystans i wytwarza innego typu relacją na linii fan-idol. Jednak niezależnie od
przedziału wiekowego, każdy wykonawca uświadamia sobie, że jego sukces w dużej
mierze zależy od wsparcia fanów. (Cały proces bycia „trainee” – czyli przygotowania
do debiutu, który może trwać nawet kilka lat, a nigdy nie wiadomo czy
ostatecznie się zadebiutuje – jest cholernie ciężki, więc nie można powiedzieć,
że ciężka praca nie jest drogą do sukcesu. Samo podejście Koreańczyków do pracy
jest też czymś specyficznym, ale o tym może kiedy indziej.)
Jak widać, napisałam już o wielu rzeczach, a główny wątek
już gdzieś się zagubił. Otóż w tym całym skomplikowanym świecie, istnieje
magiczna nić, która łączy fanów i idoli. Zarówno oni, jak i fani wierzą, że łącząca
obie strony relacja jest wyjątkowa, a to dziwne przekonanie zrozumie się
dopiero wtedy, gdy doświadczyć się tego na własnej skórze. Bo z boku ta
magiczna nić wydaje się być tylko wymysłem wyobraźni. Jednak skoro istnieje ona
w wyobraźni obu stron, nabiera realności. To po prostu wiara we wspólną idę,
którą wciela się w życia, a więc i przez to staje się realna. Obustronna
wdzięczność i troska jest momentami czymś tak prawdziwym, że aż niepojętym. Bo
czy to możliwe, że w świecie przemysłu muzycznego, w którym chodzi o sukces i
pieniądze (choć temat zarobków idoli w Korei to też coś zupełnie innego w porównaniu
choćby z zachodnim rynkiem), nagle odczuwasz miłość? Nie chodzi mi tutaj o
kolejne wypowiedziane „I love you”, pomachanie dłonią w geście przywitania,
ułożenie palców w serduszko, czy posłanie w przelocie uśmiechu, choć te gesty
są również ważne. Jednak to wymienione przeze mnie wyżej okazje do spotkań z
idolem, często powtarzane, przybierają formę spotkań ze znajomymi, bo
członkowie zespołu po jakimś czasie rozpoznają twarze fanów, którzy zjawiają
się po raz kolejny, a na pewno pamiętają założycielki oficjalnych stron
fanowskich. (Działalność fanów w tym zakresie to kolejny temat na oddzielną
notkę. Ogólnie fani robią lepszej jakości zdjęcia niż profesjonalni fotoreporterzy.
) Na youtube jest mnóstwo nagrań z „fanmeetingów”, które są po prostu spotkaniami
towarzyskimi, pełnymi żartów i śmiechu. Jest to zwyczajnie przyjemnie spędzony
czas w miłym gronie. O ile taka relacja na linii fan-idol wydaje się zdrowsza,
o tyle fani z zagranicy, cierpią przed komputerem, czekając na jakąkolwiek
szansę na spotkanie. Dotyczy to nie tylko fanów koreańskiego popu. Bo ile szans
na zobaczenie wykonawcy ze Stanów Zjednoczonych ma fan z Europy? A ile szans na
zobaczenie polskiego wykonawcy ma polski fan? Ogólnie szanse na spotkanie
swojego idola przedstawiają się kiepsko, przede wszystkim dla fanów z
zagranicy. Jednak w przypadku fanów z zagranicy śledzących koreańskie zespoły, intensywność
„spotkań” przejawia się w obecności zespołów w telewizji, a jeśli nie tylko
tam, to resztą materiałów za światem dzielą się koreańscy fani na youtube czy innych
portalach, więc cały rok „widuje się” swoich ulubieńców. Niezależnie jak wiele
radości to sprawia, zwłaszcza, że koreańskie programy są specyficzne (nie wiem,
który to już temat w tej notce nadający się na oddzielny wpis), życie w „koreańskim świecie” staje się realnym
problemem, bo przygnębienie związane z nie byciem, oddaleniem, nie możliwością,
ciąży na codzienności. Chyba, że żyje się na niesamowitych obrotach i bytowanie
w koreańskim świecie jest ciągnącym się snem w gorączce. Jednak gdy nagle
pojawia się okazja na uczestnictwo w koncercie, zapala się światełko, które
rozprasza mrok, chyba, że nie ma się pieniędzy, więc nastaje jeszcze głębsza
ciemność. Pierwszy koncert to jak spotkanie ze znajomymi, z którymi przez kilka
lat utrzymywało się kontakt tylko przez internet. Myślę, że ogrom emocji
pojawiający się przy takiej okazji, nie jest zarezerwowany tylko na dla fanów
koreańskich zespołów, a po koncertowa depresja dotyczy fanów na całym świecie. O
tym wszystkim przypomniałam sobie, gdy jeden z koreańskich zespołów miał pod
rząd dwa koncerty w Stanach Zjednoczonych.
Radość innych związana z oczekiwaniem na moment ujrzenia swojego
idola na żywo udzieliła się również i mi, zwłaszcza, że sama wiem jak wspaniałe
to przeżycie. Czytając wpisy innych osób, realnie i szczerze cieszyłam się ich
szczęściem. To piękne, gdy ludzie spełniają swoje marzenia. Jednak tak jak
śledziłam wpisy przed nadejściem dnia koncertu, tak też zabrałam się za
czytanie po koncertowych relacji, które były równie piękne, co smutne. Po
koncertowa depresja uderzyła także i we mnie, choć nie byłam na żadnym
koncercie. Zwyczajnie nasiąknęłam melancholią innych, tak jak nasiąkam różnymi
innymi, szkodzącymi mi rzeczami. Z czasem taki stan mija, bo przechodziłam przez
niego dwa miesiące temu, a jednak po prostu to przykre, że fani za każdym razem
będą rozpadać się na kawałeczki przez kilka cudownych wspomnień, które wypełzną
ot tak, choćby podczas porannego mycia zębów i bezlitośnie ścisną za serce. Po koncertowe życie nigdy nie jest takie jak
przedtem, zwłaszcza dla osób, dla których dzień koncertu był najlepszym dniem w
życiu, był dniem spełnienia marzeń, dniem bez zmartwień, dniem wypełnionym po
brzegi radością, dniem, w którym ktoś po raz pierwszy pokazał nam, że nasza obecność
jest ważna, dniem, w którym następuje przepływ dobra i radości między dwoma
stronami… Za takim dniem zwyczajnie się tęskni. Ale przede wszystkim tęskni się
za realnym spotkaniem osoby, którą się podziwia i po prostu lubi. (Nie biorę tutaj
pod uwagę żyjących ze złudzeniami fanek, które marzą o ślubie ze swoim idolem.)
Tymczasem fanom z zagranicy pozostaje wpatrywanie się w szklany ekran.
Ten cały, długi wpis, wypchany niepotrzebnymi wątkami, miał
być tylko o tym, jak bardzo dobiło mnie czytanie koncertowych relacji innych osób,
przypominając, że spełnione marzenia, pozostawiają po sobie melancholię.
Przykro jest patrzeć na zmagania innych nawet jeśli to tylko po koncertowa
depresja. A po tych całych rozmyślaniach, wyciągnęłam książkę z półki, w której
znalazłam kartkę papieru z kilkoma adresami blogów i na jednym z nich natrafiłam
na wpis, który dodatkowo uświadomił mi jak ciężkie jest życie fana, gdy oczekuje
się na kolejne wydarzenie. Nie będę streszczać całej historii, odsyłam
zainteresowanych tutaj. Dla niektórych czytelników minusem może być fakt, że
jest to wpis po angielsku, więc dodam tylko, że to cholernie przykre, gdy z roku na rok ktoś stara się bardziej jako fan,
a dostaje w zmian coraz mniej.
Oczywiście oficjalne pożegnanie z fanami to nie obowiązek zespołu, ale widząc, że fani czekają aż 2 godziny, a potem odjechać przed ich oczami samochodem, zwyczajnie odbiera nadzieję. Tymczasem ja ciągle mam w pamięci moment, w którym zespół z Korei Południowej po
koncercie w Polsce pożegnał się ciepło z fanami. I to nie dlatego, że byli tu pierwszy raz. Na tysiącach nagrań zmieszczonych na youtube można zobaczyć jak dziesiątki zespołów z Korei Południowej żegnają się z fanami, kiedy tylko mogą. Nawet gdy zespół spieszy się, mając kolejne obowiązki, i siedzi już w środku samochodu, kierowca specjalnie przejeżdża wolno koło fanów ustawionych wzdłuż chodnika, aby członkowie zespołu mogli przez otwarte szyby pomachać na pożegnanie, z wdzięcznością za to, że fani pojawili się na nagraniu. Bo jak już na wstępie tego wpisu wspomniałam, tam relację fani-idol określają pewne zasady, do tego pojawia się obustronność działań, ale także wiara w magiczną nić.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz