Grasz, patrzę jak grasz, choć to nie prawda, patrzę, że grasz, a jak, nie mam pojęcia, nie znam tych gier. Ciekawią mnie ludzie, ale cały czas staram się być mniej ciekawska, więc udaję, że połowa z tych osób już nie istnieje. Miałam podjąć decyzję do końca bieżącego miesiąca w związku z psychoterapią, ale nadal nie ma we mnie decyzji. Mam szansę, mam skierowanie, mogłabym zrobić to za darmo, ale wszystkie placówki wydają się być położone za daleko. Dlaczego nie ma w pobliżu 10 kilometrów żadnego psychologa na Narodowy Fundusz Zdrowia? Czemu to ciągle musi być ten cholerny Lublin? Mam do wyboru milion placówek, a i tak wybiorę najgorszą i zmarnuję jedyną darmową szansę. W prawdzie nie wierzę, że to pomoże na zaciskanie zębów w nocy, ale co jeśli się mylę. Boże, chciałabym się kiedyś pomylić, ale nie pomyliłam się jeszcze nigdy, jeśli chodzi o ocenę tego, co kołacze mi w głowie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz