Piętnaście jedenaście z przewagą dla
rzeczywistości. Być może za moje szczęście głupca powinnam przyznać
sobie więcej, ale co komu po punktach, gdy i tak w niczym nie ma sensu.
Nic nie widać, bo was tu nie ma. Nigdzie
indziej niż tu, i nie tak jak teraz, wszystko bez ani jednej emocji
maluje się prawdziwie. Tu gdzie jestem, nie ma już nic z tego, co wydaje
wam się jeszcze być. Nic nie widzicie, bo was tu nie ma, tak jak nie ma
mnie tam, gdzie wy. Czemu nigdy nie spytaliście jak się czuję? Teraz to
wiecie, nie czuję nic. Wytłumaczyłabym wam, gdzie popełniłam błąd, ale
po co? Poza tym, mówienie jest męczące.
Tegan i Sara Quin są cholernie
utalentowane, a do tego mają mistrzowskie poczucie humoru. Mogłabym
słuchać godzinami ich muzyki oraz historii wyciętych z ich życia. 13 lat do
nadrobienia to dużo, więc zamierzam dobrze się bawić przez długo.
Wszystko co robię, robię najpierw sobie
Więc co z tego, kłamałam, okłamałam również siebie
(i co z tego?)„
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz